HAAR NAAM WAS FLAPPIE

Oktober 2010

Het was altijd een interessante activiteit bij de zondagsschilders mee te werken in de tentoonstellingscommissie. Het is wel een groep van 20 personen die dan onder aanvoering van Nel Huurman onze exposities voorbereidt en verder uitvoert. Ik maakte zo'n jaar of drie deel uit van deze groep. Het eerst was natuurlijk de nodige afspraken maken in een vergadering. Taken verdelen van schilderijen in nemen – sorteren – indelen- ophangen enz. Zelf vond ik ook dat ik goed in de groep paste. Ik heb meer- malen ideeën naar voren gebracht, die ook veelal werden aangenomen. Vooral de exposities in de Mozes en Aaron op het Waterlooplein waren zeer belangrijk.

De dag voor de expositie moesten wij om 9 uur aanwezig zijn. Daarna kwamen de leden hun schilderijen inleveren. Ik had de laatste tijd de taak gekregen om de schilderijen in ontvangst te nemen. Ik maakte daarbij altijd een praatje, bekeek ernstig het schilderij om het ook vooral te prijzen. Ook moest ik kijken of de schilderijen goed waren ingelijst en dat het vooral goed op te hangen was. Ik vond dit leuk werk om te doen en het was mij ook niet vreemd, immers had ik dit in mijn bedrijf ook op vele manieren gedaan. Zo bedacht ik ook om witte handschoenen te gaan gebruiken, bij het in ontvangst nemen van de schilderijen. Dit staat toch chic en maakt ook indruk op het geheel. Echter kreeg ik ook in de gaten dat andere leden om mij heen ook wel graag dit werkje wilden doen. Maar ik gaf mij niet gewonnen en zorgde ervoor op tijd te komen en klaar te staan, met de witte handschoenen aan, om van alle leden van de zondagsschilders hun schilderij in ontvangst te nemen. Maar bij de laatste expositie in de Mozes en Aaron gebeurde het toch. Nel had iemand anders aangewezen om de schilderijen in ontvangst te nemen.
En zij was zeker niet de eerste de beste. Het was Flappie een pracht van een meid – rood haar – goede babbel - goed figuur zeg maar mannequin-type. Ja daar kon ik niet tegenop en ik was daarom toch ook een beetje teleurgesteld met de komst van Flappie.

Nu heb ik gezegd tegen Nel dat ik uit de tentoonstellingcommissie zal gaan, omdat het mij toch een beetje te zwaar werd. En niet direct om de komst van Flappie, maar toch…………….
Ik heb dus lange tijd dit werk met plezier gedaan en ik kan U aanraden om ook medewerker van deze commissie te worden. Je werkt in een groep en je ziet veel kunst en je maakt ook vele vrienden. Ook zijn alle maten witte handschoenen aanwezig.